Niemand hoor en niemand sien, ek waai en skreeu so hard ek wil.
Maar met my bruin vel en my taal bly ek tog so invisible.
Ek issie swart, ek issie wit, so inbetween net neergegooi.
Sonder naam en sonder land – ‘n hotnot, coloured, of lately sommer koi.
Dis mos nou fashion om swart te wees,
hoe donkerder hoe beter, with no lighter shade.
Maar ek is uitgelos uit die victory march -
my gat nie swart genoeg vir die parade.
Die boer met sy kla oor ‘n eie volk,
die ingelse se high and mighty hoity doi,
vir hulle bly my vrou ‘n meid, en ek maar net ‘n boy.
Maar my bloed is gemeng hier in Afrika,
my vel die kleur van Kalahari grond -
my trots so hoog soos Tafelberg,
en die mooiste taal rol in my mond.
Dis al praat wat my siel nou ken,
‘n Afrika-taal soos geen anner.
Nou vra ek jou, met geen hoogmoed -
wie is dan die regte Afrikaner?
(Shawn Thompson)
Maar ook net een van die Afrikaner Volk